Należy zaznaczyć, że od chwili powstania herbu, do końca XVIII w. ilość elementów w ikonografii tego herbu, ich ustawienie w tarczy, jak również jego barwy ulegały częstym zmianom. Praktycznie nie udało się osiągnąć jednego obowiązującego przedstawienia. Powiat tarnobrzeski nawiązuje do elementów herbu Województwa sandomierskiego przyjętych m.in. przez Powiaty kolbuszowski, opoczyński i sandomierski. To zróżnicowanie odnosi się zarówno do ilości poziomych pasów w czerwonym polu i ilości gwiazd w polu błękitnym. W literaturze spotyka się opis, że gwiazdy symbolizowały sześć powiatów, a to: sandomierski, opoczyński, chęciński, radomski, wiślicki, pilzneński i dwie ziemie lubelską i stężycką. Z ziemi lubelskiej utworzono odrębne województwo (1474 r.), jednak w herbie Województwa sandomierskiego gwiazda pozostała. Dziewiąta gwiazda, przynależna była stolicy województwa – Sandomierzowi.
Ziemie obecnego Powiatu tarnobrzeskiego, jak zaznaczono na wstępie w czasach Królestwa Polskiego (Korony) leżały w prowincji małopolskiej, w Województwie i Powiecie sandomierskim. Wojewoda skupiał w swym ręku w przedrozbiorowej Polsce władzę samorządową, administracyjną, wojskową, skarbową i administrację dobrami królewskimi. Władza sądownicza nad chłopami – poddanymi należała wówczas do pana, a więc do dziedzica – właściciela wsi lub plebana albo urzędników królewskich, działających w imieniu króla w dobrach królewskich.
Wsie położone nad Wisłą ówczesnego Powiatu należały do właścicieli prywatnych, za wyjątkiem Nagnajowa, który od XV wieku do I rozbioru Polski był własnością Klasztoru w Koprzywnicy. Wsie położone po przeciwnym brzegu wzgórza tarnobrzeskiego, w sąsiedztwie Puszczy Sandomierskiej były własnością króla.
Grębów – osada bartniczo-łowiecka należał w ¾ częściach do króla, a w ¼ do Leliwitów – Tarnowskich. Trzebienie puszczy do celów osadniczych zapoczątkowane zostało dopiero w XIV w. i postępowało stopniowo w ciągu wieków od południa i południowego zachodu, gdy od północy przez długi czas puszcza graniczyła ze wsiami: Dąbrowicą, Chmielowem, Mokrzyszowem i Sobowem. Na terenie południowym puszczy, obejmującym najżyźniejsze obszary położone na płatach glin leży Raniżów i Cmolas – dwie najstarsze w naszej okolicy parafie, utworzone już w XV w. Do roku 1600 liczba tych parafii wzrosła o dalsze: Ostrów (Ostrowy Tuszowskie), Kolbuszowa, Dzikowiec, Przewrotne, Jeżowe i Górno. W północnej części puszczy powstała w tym czasie tylko jedna parafia – w Grębowie.
Także Gorzyce są jedną z najstarszych osad dawnej Puszczy Sandomierskiej. Świadczy o tym kościół pod wezwaniem św. Wita, wymieniony w bulli papieskiej z 1148 r. Stałą obsługę duszpasterską tego kościółka wprowadził prawdopodobnie książę Henryk Sandomierski w początkach władania dzielnicą sandomierską (1138-1166). Gorzyce były wówczas ośrodkiem administracji książęcej i prawdopodobnie opolem dla wschodniej części puszczy sandomierskiej, rozciągającej się między Sanem a Łęgiem, w górę rzeki San do wsi Kopki k. dzisiejszego Rudnika nad Sanem.
Gorzyce w dawnych wiekach to strażnica grodu sandomierskiego, która ogniem i dymem dawała znać o zbliżającym się niebezpieczeństwie.
