Oprócz kolekcji w komnatach zamkowych przechowywano z pietyzmem wiele pamiątek starożytnych i narodowych, m.in. obiekty z Pompejów oraz pamiątki po hetmanie Janie Tarnowskim, ks. Józefie Poniatowskim i Napoleonie.

Z zamkiem Tarnowskich wiąże się szereg sławnych wydarzeń i znanych postaci. Tu w roku 1734 zjechała szlachta z całej Rzeczypospolitej by zawiązać Konfederację Dzikowską w obronie króla Stanisława Leszczyńskiego i niepodległości Polski, tu w roku 1927 miał miejsce zjazd polskich konserwatystów. W Dzikowie przebywali m.in. Hugo Kołłątaj, Tadeusz Czacki, Onufry Kopczyński, Alojzy Feliński, Ignacy Mościcki, Walery Sławek.

Z inicjatywy rodu fundowano w Tarnobrzegu w 1676 kościół i klasztor o.o. Dominikanów oraz organizowano szkolnictwo, min.C.K. Wyższą Szkołę Realną - 1909 r.

Zofia z hr. Zamojskich hr. Tarnowska jest fundatorką tarnobrzeskiego szpitala. Współczesny Szpital Wojewódzki w Tarnobrzegu został nazwany jej imieniem.

W Budzie Stalowskiej i Mokrzyszowie pozostały dworki myśliwskie oraz prowadzące do dzisiaj działalność gospodarczą stawy rybne.

Władze Miasta Tarnobrzeg podjęły decyzję o przystąpieniu do generalnego remontu Zamku i nadania mu funkcji muzealnej. Aktualnie trwają prace przy zabezpieczaniu fundamentów.

Herbu Leliwa używają też ( w różnych wersjach, np. ośmiopromienna gwiazda) m.in. miejscowości: Mińsk Mazowiecki, Ostrowiec Świętokrzyski, Poznań, Przeworsk, Stryków, Tarnobrzeg, Tarnów.

Girlandę z liści dębu w herbie Powiatu tarnobrzeskiego uzasadnia się następująco:

W okresie przed osadniczym cały obszar ziemi leżący w Widłach Wisły i Sanu zajmowała puszcza ( Puszcza Sandomierska), której pozostałości w formie zwartych kompleksów leśnych zachowały się jeszcze w powiatach kolbuszowskim, niżańskim, stalowowolskim i tarnobrzeskim.

Przez wieki znaczny udział w zajęciach mieszkańców prócz uprawy roli i hodowli przypada na zatrudnienia związane z puszczą jak: bartnictwo, rybołówstwo, myślistwo, spławianie drewna, wypalanie węgla drzewnego, potażu i mazi ( smoły i dziegciu).

Używana obecnie dla potrzeb klasyfikacji etnograficznej nazwa „Lasowiacy” została wprowadzona do literatury dopiero pod koniec XIX w. Wspólnota określająca się wcześniej jako „Lesioki” zamieszkiwała rozległe obszary Puszczy Sandomierskiej.

O stosunku do puszczy, (a raczej tego co z niej obecnie pozostało) i jej darów świadczy do dzisiaj funkcjonujące gwarowe powiedzenie ”Las ociec nas, a my dzieci jiego jidziewa do niego”.